Blog

Wyobraź sobie dziecko, które przez całą lekcję ciągnie kołnierzyk swetra pod szyją, wierci się na krześle i co chwilę „przypadkowo” trąca sąsiada. Albo maluch, który podczas zabawy zawsze uderza za mocno – nie ze złości, bo sam jest zdziwiony reakcją innych dzieci. Takie zachowania rzadko wynikają ze złej woli. Często za nimi stoi czucie głębokie u dzieci, a dokładniej – trudności z jego przetwarzaniem. W tym artykule wyjaśniam, czym jest propriocepcja, jak się rozwija i po czym poznać, że układ

Nauczycielka w przedszkolu mówi, że dziecko „nie skupia się” albo „ciągle wstaje od stołu”. Ty widzisz to samo w domu – przy każdej czynności wymagającej siedzenia i koncentracji. Zanim pójdziesz do szkoły z przekonaniem, że trzeba po prostu „poćwiczyć skupienie”, zatrzymaj się na chwilę. Gotowość szkolna to nie tylko kwestia wieku ani wiedzy – za wieloma trudnościami, które rodzice i nauczyciele interpretują jako brak chęci lub dojrzałości, stoi układ nerwowy, który przetwarza bodźce inaczej niż oczekuje tego szkolna rzeczywistość. Poniżej

Zdarza się, że po pierwszym spotkaniu ze mną rodzic wychodzi z gabinetu z kartką zatytułowaną „dieta sensoryczna” i patrzy na nią z mieszaniną ulgi i dezorientacji. Wie, że to coś ważnego, ale nie do końca rozumie, co ma z tym zrobić w poniedziałek rano przed śniadaniem. To bardzo częsta sytuacja i rozumiem ją doskonale. Dieta sensoryczna to pojęcie, które brzmi prosto, ale kryje w sobie konkretną wiedzę o tym, jak układ nerwowy dziecka przetwarza bodźce z otoczenia. W tym artykule

Wyobraź sobie taką sytuację: siedzisz naprzeciwko mnie z kartką z gabinetu psychiatry dziecięcego. Na kartce napisane: ADHD. Pytasz mnie, czy to koniec drogi diagnostycznej, czy może jest coś jeszcze, co tłumaczyłoby, dlaczego twoje dziecko nie znosi nowych ubrań, ucieka od obiadu, gdy ktoś używa blendera, i po każdym przyjęciu urodzinowym jest tak rozregulowane, że płacze przez godzinę. Mam dla ciebie konkretną odpowiedź – ADHD a integracja sensoryczna to dwa różne obszary, które bardzo często nakładają się na siebie, i ignorowanie

Znam tę sytuację z gabinetu. Rodzic siada naprzeciwko i mówi: „Moje dziecko przewróciło się na placu zabaw, rozcięło kolano i… nic. Wstało i poszło dalej bawić się, jakby nic się nie stało.” Albo: „Ciągle się kręci, szuka mocnych uścisków, celowo wpada na meble – a my nie wiemy, czy to normalne.” Takie zachowania rzadko kojarzą się z zaburzeniami sensorycznymi, bo większość tego, co rodzice czytają w internecie, dotyczy nadwrażliwości. Podwrażliwość sensoryczna u dzieci – czyli niedowrażliwość – to zupełnie inny

Wyobraź sobie, że zakładasz dziecku skarpetki i wybucha płaczem, jakby coś go bolało. Albo że babcia próbuje je przytulić na powitanie, a ono ucieka i zakrywa ręce. Z obserwacji wiem, że rodzice w takich momentach często czują się bezradni – i nie wiedzą, czy to przejściowa wrażliwość, kaprys, czy sygnał, że coś wymaga uwagi. Nadwrażliwość dotykowa u dzieci jest realnym zjawiskiem neurologicznym, które ma konkretne przyczyny i konkretne sposoby pracy. W tym artykule pokażę Ci, jak ją rozpoznać, skąd się