Blog

Znam tę sytuację z gabinetu. Rodzic siada naprzeciwko i mówi: „Moje dziecko przewróciło się na placu zabaw, rozcięło kolano i… nic. Wstało i poszło dalej bawić się, jakby nic się nie stało.” Albo: „Ciągle się kręci, szuka mocnych uścisków, celowo wpada na meble – a my nie wiemy, czy to normalne.” Takie zachowania rzadko kojarzą się z zaburzeniami sensorycznymi, bo większość tego, co rodzice czytają w internecie, dotyczy nadwrażliwości. Podwrażliwość sensoryczna u dzieci – czyli niedowrażliwość – to zupełnie inny

Wyobraź sobie, że zakładasz dziecku skarpetki i wybucha płaczem, jakby coś go bolało. Albo że babcia próbuje je przytulić na powitanie, a ono ucieka i zakrywa ręce. Z obserwacji wiem, że rodzice w takich momentach często czują się bezradni – i nie wiedzą, czy to przejściowa wrażliwość, kaprys, czy sygnał, że coś wymaga uwagi. Nadwrażliwość dotykowa u dzieci jest realnym zjawiskiem neurologicznym, które ma konkretne przyczyny i konkretne sposoby pracy. W tym artykule pokażę Ci, jak ją rozpoznać, skąd się

Siedmiolatek, który nie może usiedzieć przy odrabianiu lekcji dłużej niż trzy minuty. Dziecko, które wybucha płaczem, gdy ktoś w pokoju obok głośno zamknie drzwi. Pierwszoklasista, który miesza litery, trzyma ołówek w dziwny sposób i po kwadransie pisania ma przykurczone palce. Rodzice słyszą wtedy: „nieuwaga”, „nadpobudliwość”, „trzeba ćwiczyć więcej”. Tymczasem za wieloma z tych trudności stoją odruchy pierwotne u dzieci, które z różnych powodów nie wygasły w odpowiednim czasie. W tym artykule wyjaśnię, czym są te odruchy, co się dzieje, gdy

Czasem rodzic widzi swoje dziecko i myśli: „No dobrze, ale o co tu właściwie chodzi?”. Jednego dnia dziecko potyka się o własne nogi, wpada na meble, krzywi się przy ubieraniu, złości się przy rysowaniu, a przy zadaniu, które miało trwać pięć minut, nagle robi się domowy armagedon. I bardzo łatwo wtedy usłyszeć: „nie skupia się”, „jest nieuważne”, „ciągle się wierci”, „mogłoby się bardziej postarać”. Tylko że często pod tym zachowaniem nie stoi złośliwość ani brak chęci, ale układ nerwowy, który

Twoje dziecko unika pewnych faktur, wpada w panikę przy głośnych dźwiękach albo przeciwnie – szuka nieustannie intensywnych wrażeń i nie potrafi wysiedzieć w miejscu? To mogą być sygnały zaburzeń przetwarzania sensorycznego. Diagnoza integracji sensorycznej to badanie, które pozwala zrozumieć, dlaczego dziecko zachowuje się tak, a nie inaczej – i co konkretnie mu pomaga. W tym artykule opisuję cały proces krok po kroku: od pierwszego spotkania aż po pisemną opinię i plan terapii. Spis treści Czym jest diagnoza integracji sensorycznej i

To jedno z najczęstszych pytań rodziców. Odpowiedź brzmi: nie – to nie są pojęcia równoważne ani zamienne. Trudności sensoryczne mogą występować w autyzmie, ale mogą też pojawiać się poza autyzmem (np. w ADHD, zaburzeniach lękowych, problemach rozwojowych) albo jako cecha profilu dziecka bez jednej „etykiety diagnostycznej”.   W nowoczesnych kryteriach diagnostycznych autyzmu reaktywność sensoryczna jest wprost uwzględniona: w kryteriach DSM (w wersji opisanej na stronach Centers for Disease Control and Prevention) występuje jako jeden z elementów wzorców zachowań ograniczonych i